Λίγα είδη κάνουν τόσο έντονη εντύπωση όσο οι πολεμικές ταινίες. Στην καλύτερη περίπτωση, αφαιρούν την αφαιρετικότητα των τίτλων των εφημερίδων και των βιβλίων ιστορίας και σας φέρνουν ώμο με ώμο με στρατιώτες που είναι παγωμένοι, τρομοκρατημένοι και προσπαθούν να επιβιώσουν άλλη μία ώρα. Εδώ στο EInfoMovies, επιστρέφουμε συνεχώς σε αυτό το είδος επειδή αναγκάζει τους κινηματογραφιστές να απαντήσουν σε δύσκολες ερωτήσεις: Πώς μοιάζει πραγματικά το θάρρος όταν τίποτα δεν είναι λαμπερό; Τι σημαίνει συντροφικότητα όταν ο θάνατος είναι συνεχής σύντροφος; Παρακάτω είναι η κατάταξή μας για τις πολεμικές ταινίες που απαντούν καλύτερα σε αυτές τις ερωτήσεις, και μια ματιά στο τι κάνει κάθε μία από αυτές να παραμένει για πολύ καιρό αφού πέσουν οι τίτλοι τέλους.
Γιατί οι Πολεμικές Ταινίες Έχουν Ακόμα Σημασία
Οι πολεμικές ταινίες καταλαμβάνουν έναν παράξενο χώρο στον κινηματογράφο. Μπορούν να είναι συναρπαστικές και φρικτές την ίδια στιγμή, γιορτάζοντας τη θυσία ενώ παράλληλα κατηγορούν σιωπηλά τα συστήματα που την απαιτούν. Οι καλύτερες ταινίες του είδους δεν αφήνουν ποτέ το θέαμα να επισκιάσει την ουσία. Αντίθετα, χρησιμοποιούν το χάος της μάχης για να εξετάσουν κάτι έντονα προσωπικό: τον φόβο, την πίστη, την ενοχή και την παράξενη τρυφερότητα που δείχνουν οι στρατιώτες ο ένας στον άλλον κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Αυτή η ισορροπία μεταξύ του επικού και του οικείου είναι ακριβώς αυτό που διαχωρίζει μια σπουδαία πολεμική ταινία από μια ξεχασμένη.
Η Κατάταξη: Ταινίες που Επανέφεραν το Είδος
- Αποκάλυψη Τώρα (Apocalypse Now) — Ένα πυρετώδες όνειρο που διαδραματίζεται στο φόντο του πολέμου, αυτή η ταινία ανταλλάσσει παραδοσιακές σκηνές μάχης με μια κάθοδο σε ηθικό χάος. Η απεικόνισή της στρατιωτών που ξεδιαλύνονται κάτω από το βάρος μιας ατελείωτης σύγκρουσης παραμένει απαράμιλλη.
- Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan) — Η ίδια η αρχική επίθεση στην παραλία επανέφερε τον τρόπο γυρίσματος των μαχών, αλλά είναι οι πιο ήσυχες στιγμές μετά, μικρές πράξεις ελέους, διαφωνίες για το καθήκον, που κάνουν αυτό το έργο αληθινό αριστούργημα.
- Full Metal Jacket — Χωρισμένη σε δύο μέρη, η ταινία δείχνει πώς ο πόλεμος ξεκινά πολύ πριν ριχτεί η πρώτη σφαίρα, αποσυνθέτοντας ψυχολογικά τους νεοσύλλεκτους πριν καν τους στείλει στο πεδίο.
- Ο Ελαφοκυνηγός (The Deer Hunter) — Λιγότερο απασχολημένη με τη μάχη παρά με το τι παίρνει ο πόλεμος από τους ανθρώπους που επιστρέφουν σπίτι, αυτή η ταινία είναι ένα καταστροφικό πορτρέτο φιλίας που έχει σμπαραλιαστεί από το τραύμα.
- Das Boot — Κλειστοφοβικό και αδυσώπητο, αυτό το δράμα του υποβρυχίου μετατρέπει τους στενούς μεταλλικούς διαδρόμους σε ένα από τα πιο τεταμένα σκηνικά που έχει παράξει ποτέ το είδος.
- Μονοπάτια Δόξας (Paths of Glory) — Ένα δικαστικό δράμα μεταμφιεσμένο σε πολεμική ταινία, στοχεύει στη δειλία και τη ματαιοδοξία των διοικητών που στέλνουν άλλους να πεθάνουν για τη δική τους φιλοδοξία.
- Έλα και Δες (Come and See) — Ειπωμένη μέσα από τα μάτια ενός νεαρού αγοριού σε κατεχόμενο έδαφος, αυτή είναι μια από τις πιο ανένδοτες απεικονίσεις του πολιτικού πόνου που έχουν βγει ποτέ σε ταινία.
Θάρρος κάτω από Πυρά: Τι Καταφέρνουν Σωστά Αυτές οι Ταινίες
Το πραγματικό θάρρος στην οθόνη σπάνια μοιάζει με έναν ήρωα να ορμάει ατρόμητος μέσα στα πυρά. Οι ταινίες σε αυτή τη λίστα κατανοούν ότι η γενναιότητα είναι συνήθως ακατάστατη, απρόθυμη και γεννιέται από ανάγκη παρά από επιθυμία. Ένας στρατιώτης που παγώνει πριν αναγκαστεί να προχωρήσει. Ένας νοσοκόμος που σέρνεται μέσα στη λάσπη επειδή κάποιος ουρλιάζει για βοήθεια. Ένας διοικητής που αμφισβητεί μια διαταγή που θα κοστίσει ζωές έτσι κι αλλιώς. Το Saving Private Ryan και το Full Metal Jacket διαπρέπουν στο να δείχνουν το θάρρος ως μια επιλογή που γίνεται παρά τον τρόμο, όχι την απουσία του. Αυτή η διάκριση είναι αυτό που κάνει αυτές τις ερμηνείες να μοιάζουν ανθρώπινες παρά μυθικές.
Το Ανθρώπινο Κόστος: Πέρα από το Πεδίο της Μάχης
Οι πιο δυνατές πολεμικές ταινίες δεν σταματούν ποτέ στο μέτωπο. Ακολουθούν τους στρατιώτες στο σπίτι τους, ή εστιάζουν στους αμάχους που πιάνονται στη μέση, επειδή το πραγματικό κόστος της σύγκρουσης σπάνια τελειώνει όταν σταματά ο πόλεμος. Το "Ντιέρ Χάντερ" είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα, αφιερώνοντας όσο χρόνο αφιερώνει στον πόλεμο, τόσο και στην ψυχολογική καταστροφή που αφήνει πίσω. Το "Έλα και Δες" προχωράει ακόμη παραπέρα, αρνούμενο να ξεστρατίσει από τον αντίκτυπο που έχει ο πόλεμος σε αυτούς που ποτέ δεν κράτησαν όπλο. Αυτές οι επιλογές έχουν σημασία επειδή αντιστέκονται στον πειρασμό να αντιμετωπίσουν τον πόλεμο ως καθαρή διασκέδαση. Αντίθετα, ζητούν από το κοινό να καθίσει με δυσφορία, να καταλάβει ότι κάθε στατιστικό αντιπροσωπεύει έναν άνθρωπο που άλλαξε αμετάκλητα.Συντροφικότητα και Χάος: Οι Καθημερινές Λεπτομέρειες
Αυτό που αναβαθμίζει μια καλή πολεμική ταινία σε σπουδαία βρίσκεται συχνά στις